aktualności

Drogie kobiety!

Zapraszam Was na kolejną edycję magicznych warsztatów jubilerskich w Halo Kulturze!
Tym razem każda z Was zrobi swój własny pierścionek ze srebra, z wygrawerowanym znakiem „=” i własnym hasłem/napisem.

Zawód jubilera był i nadal jest zdominowany przez mężczyzn. Całe szczęście powoli się to zmienia, a my przyspieszymy ten proces! Na warsztatach będziemy pracować z piłą jubilerską, gilotyną, wiertarką, pilnikami i polerką. Będziemy łamać stereotyp, że są to tylko męskie zajęcia. Wykonamy pierścionki z wybitym „=”, które noszone na co dzień będą miały przypominać, że praca kobiet jest tyle samo warta co praca mężczyzn, że oganianie domu nie jest tylko kobiecym zajęciem i nie jest wcale powiedziane, że to kobieta musi rezygnować z pracy i zostać z dziećmi przy kolejnych lock downach…
Pierścionki będą też przypominać, że nie jest się samą w tej walce o równe prawa.
Oczywiście będziemy też się świetnie bawić i rozkoszować manualnymi czynnościami 🙂
Maria Ostrowska
głównodowodząca OM jewellery

Przebieg zajęć:
– BHP w warsztacie jubilerskim
– mierzenie rozmiaru pierścionka
– przygotowanie srebra
– cięcie srebra
– wybijanie w srebrze znaku „=” (i innych napisów)
– młotkowanie i formowanie pierścionka
– wykańczanie pierścionka: szlifowanie, polerowanie

Czas trwania: 4 godziny
Grupa: 5 osób
Koszt: 100 zł od osoby
Bilety dostępne pod poniższym linkiem:
https://app.evenea.pl/event/warsztatjubilerski2905/

Projekt częściowo finansowany ze środków miasta Gdyni.

W dniach 24 maja, 28 maja, 10 czerwca, 17 czerwca oraz 24 czerwca w przestrzeni Halo Kultury odbędą się warsztaty malarskie z elementami arteterapii.
Zajęcia rozpocznie wykład opowiadający czym jest arteterapia, następnie poznamy jej praktyczne zastosowanie podczas warsztatów malarskich.

Prowadząca: Magdalena Bosiacka-Machlus – z wykształcenia i zamiłowania artysta plastyk, magister sztuki – specjalizacja wzornictwo przemysłowe, na Uniwersytecie Medycznym w Gdańsku ukończyła Arteterapię. Łączy te dwie dziedziny prowadząc warsztaty z elementami arteterapii dla grup dzieci i dorosłych a także zajęcia indywidualne. Sama również korzysta z terapeutycznych właściwości sztuki tworząc prace malarskie, rysunkowe oraz rzeźbiarskie.

Projekt dofinansowany ze środków miasta Gdyni.

Pod koniec 2020 roku nakładem wydawnictwa Halo Kultura ukazała się książka „Hewò je mój dodóm, dze je mój Bóg” ze znakomitymi zdjęciami Doroty Ozy Kareckiej. ilustrującymi życie współczesnych Kaszubów. Obrazy dopełniają wiersze autorstwa Diany Lenart.

Pod koniec 2020 roku nakładem wydawnictwa Halo Kultura ukazała się książka „Hewò je mój dodóm, dze je mój Bóg” ze znakomitymi zdjęciami Doroty Ozy Kareckiej, ilustrującymi życie współczesnych Kaszubów. Obrazy dopełniają wiersze autorstwa Diany Lenart. Karecka przez ponad rok gromadziła materiały do projektu. Odwiedzała kaszubskie wsie, miasta i miasteczka, nawiązując bliskie relacje z mieszkańcami, czego efektem są intymne portrety będące odzwierciedleniem ludzkich losów.

Kuźnica, Wsza Buda, Zielony Dwór – możemy znaleźć te miejsca na mapie i w mikroskali dowiedzieć się co słychać u trzech rodzin, o których opowiada fotografka. Mikroskala to również rozmiar książki, do której teksty to też miniatury literackie – komentarz do zdjęć. Bohaterowie wydawnictwa, zastani przy codziennych rytuałach, żyją na co dzień pomiędzy Bogiem a rutyną, w miejscu, gdzie się urodzili i gdzie pewnie zostaną do końca, szczęśliwi, jak tylko szczęśliwym można być wiedząc skąd się pochodzi i dokąd idzie. Karecka fotografuje psy, muchy, koty i krowy: ta książka pełna jest fauny kaszubskiego gospodarstwa – bezpretensjonalnego bestiariusza codzienności. Patrzy się na to z zachwytem, bo prawda o życiu i codzienności jest uniwersalna i dotyczy przecież nas samych i tego, gdzie znajdujemy się wszyscy – pomiędzy ludycznością a sacrum, które sami tworzymy.

Na ostatniej kartce książki jest zdjęcie pozornie niepasujące do reszty – zwyczajowo bardzo intymnych portretów, jakie Oza robi ludziom, jest to fotografia nocnego nieba rozświetlonego czerwonymi racami świętujących jakieś wesołe wydarzenie. To powidok pozornie beztroskiego lata przerwanej na chwilę pandemii.

Książkę zakupić możecie poprzez zrzutkę:
https://zrzutka.pl/9rhgge

Zapraszamy wszystkich na wystawę komiksu malarki i ilustratorki Marty Frej pod tytułem #METOO. Komiks powstał na zamówienie numeru magazynu Pismo.
To praca, będąca błyskotliwym komentarzem na temat molestowania kobiet. Czarno-białe ilustracje i dosadna narracja wyraziście obnażają wiele lat tuszowania tego problemu.

Marta Frej – malarka, ilustratorka, animatorka kultury, prezeska fundacji Kulturoholizm. Zasłynęła jako autorka feministycznych memów internetowych, łączących błyskotliwy, moralizatorski humor z kunsztowną grafiką. Marta Frej urodziła się w 1973 r. w Częstochowie. Ukończyła studia na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Za działalność artystyczną zaangażowaną w obronę równości płci i praw kobiet została wyróżniona nagrodą Okulary Równości 2015, przyznawaną przez Fundację im. I. Jarugi-Nowackiej. Laureatka nagrody O!lśnienia roku 2017 w kategorii: sztuka. Wraz z Agnieszką Graff wydała w 2015 r. książkę „Memy i grafy. Dżender, kasa i seks”, a w ubiegłym roku ukazał się jej komiks „Dromaderki”. Najbardziej popularne prace to obrazy z podpisami ilustrujące współczesne życie kobiet w Polsce. Prace, które przybrały formę obrazów, były wystawiane w różnych galeriach w całej Polsce.

Wystawa prezentowana w przestrzeni Halo Kultura, w podziemiach Hali Targowej w Gdyni, ul. Wójta Radtkego 36 (wejście od ul. Jana z Kolna), boks 517.Czynna od 26.11.2020 r. w godzinach otwarcia hali.

Wystawa stanowi próbę wyobrażenia sobie muzeum, które powstanie po upływie milionów lat by zaprezentować ówczesnym mieszkańcom Ziemi zmiany geologiczne, które nastąpiły w wyniku ekologicznego kryzysu, spowodowanego jej zaśmiecaniem przez naszą cywilizację. Zawiera obiekty z ceramiki i plastiku – materiałów, które stanowią opozycję tego, co naturalne oraz tego, co sztuczne. Artystka bada proces powstawania skamieniałości i tworzy możliwe przyszłe artefakty – „skamieniałości” powstałe z plastiku używanego w naszym codziennym życiu. Bawi się alegoriami grubości i ciężaru sztucznie przeformułowanych pokładów geologicznych. Wyobraża sobie nową generację hybrydowych gór (plastic berg), które powstaną w miejscu topniejących gór lodowych (ice berg). Powołuje wyobrażone formy hybryd – tworów powstałych w formie mutacji tych organizmów żywych, które znamy z dotychczasowego doświadczenia.

Pierwsza edycja wystawy była prezentowana w sierpniu i wrześniu b.r. w Centrum Młodzieży w Akmene (Litwa) na zakończenie 2-tygodniowych warsztatów na temat Antropocenu, które Agnieszka Wołodźko prowadziła we współpracy z edukatorką kulturalną Simoną Šileikaitė Bijanskienė dla grupy lokalnych nastolatków. Projekt był zorganizowany na Litwie przez organizację Idejos Miestui i dofinansowany przez Lithuanian Culture Council.

Zrealizowano przy pomocy finansowej Województwa Pomorskiego.

Diana Lenart, prezeska naszego stowarzyszenia, uhonorowana została Galionem w kategorii „Animacja kultury”. Nagrody przyznawane są przez Prezydenta Gdyni ludziom zasłużonym dla kultury. Dianę Lenart wyróżniono za implementację światowego formatu festiwalu architektury Open House, który odbywa się od kilku lat w Gdyni Gdańsku.

Czytaj więcej na:
https://kultura.trojmiasto.pl/Galiony-Gdynskie-rozdane-n149106.html#tri

UWAGA! Spotkanie z Beati i jej sztuką może powodować trwałe zmiany w postrzeganiu świata.Korzystając z ogromnego zaplecza merytorycznego, jakim dysponuje sztuka performensu, artystka Alicja Noviczow stworzyła postać osadzoną pomiędzy światem Zachodu i Wschodu. Beati jest jak przybysz z kosmosu, który ma dla nas przesłanie miłości i pokoju, ale dotarcie do sedna tego przesłania wiedzie przez korytarz krzywych zwierciadeł. Beati nie jest jednak karykaturą, ale soczewką, która wyolbrzymia ludzkie cechy, żeby pokazać nam czego boimy się jako Polacy, i jako ludzkość. “Z początku światów” ma nas po pierwsze wyzwolić ze schematów myślenia, które każą nam przypisywać konkretne cechy ludziom na podstawie ich wyglądu. Dlatego nie biorąc Beati i jej twórczości w cudzysłów, uzbrojeni w odwagę i cierpliwość, potraktujmy to, co zobaczymy w sposób, jaki na to zasługują – jest to kawał świetnej, szczerej sztuki. Beati została złożona z kawałków kobiecych osobowości: jest czułą matką, która nie rozstaje się z synem nawet w pracy, bizneswoman, która wynajmuje boks na hali, który zaaranżowała na salon masażu oferujący znacznie więcej, niż odprężenie, pozostając przy tym daleka od epatowania erotyzmem, Beati w towarzystwie sztucznych kwiatów i kiczowatych bibelotów jest raczej, jak pramatka Ziemia, która udziela schronienia i rozdaje bezinteresowną miłość.

Imię i nazwisko: Beati Jolanda Niesyta
Data urodzenia: 19.07.1986
Miejsce urodzenia: Złocieniec, Polska
Znak zodiaku: Rak
Imię ojca: Romuald
Imię matki: Danuta
Płeć: kobieta
Znaki szczególne: tatuaż w kształcie orła bielika w skarpetkach w miejscu intymnym
Kuratorka: Diana Lenart

19 maja br. za pomocą środków przekazu online Jan Rogalo obronił rozprawę doktorską pt. „Nudna Fotografia. Cyfrowy wernakularyzm i fenomenologia” przygotowaną pod opieką prof. Grzegorza Klamana i dra Romana Nieczyporowskiego. Wystawa dyplomowa była dostępna na stronie nudnafotografia.pl, a teraz, w nieco zmienionej wersji, zaistnieje fizycznie w przestrzeni ULa. Serdecznie zapraszamy 4 lipca o godz. 19 na pierwszy pokwarantannowy wernisaż w ULu!Prosimy pamiętać o – wciąż obowiązujących – zasadach ochrony zdrowia w obliczu pandemii Covid-19: konieczności zachowania dystansu i zakrywania nosa oraz ust.„Trudno odmówić Janowi Rogalo konsekwencji czy bardziej premedytacji gdy prowadzi czytelnika a zarazem odbiorcę (gdyż seria książek artystycznych jest tutaj integralnie związana z tekstem) w stronę swojej (czy na pewno?) koncepcji nudnej fotografii. Kryje się za tym buntownicza ironia. Ale by zaistniała, potrzebne jest symbiotyczne środowisko, w którym można hodować nudę jak kryształy gnostyckiej wiedzy. Pomaga mu w tej egzotycznej hodowli cała rzesza słynnych nazwisk, zarówno teoretyków jak i praktyków fotografii. Wśród nich definicja Adama Mazura, który powiada, że fotograf podnosi obrazy, które już istnieją, a istnieją dlatego, że po prostu są.”„Jan Rogalo zdaje się potwierdzać moją smutną konstatację, sprzed kilku laty, pisząc że «pomagamy algorytmom zarządzać naszymi pragnieniami». Proponuje katarktyczny eksperyment by przestać uczestniczyć w wyścigu, nie próbować prześcignąć bytów nieludzkich, gubiąc się i nudząc się. Znamy to już z przeszłości. Zarówno literatura jak i koncepcje post marksistowskie otwierały skwapliwie takie obszary próbując zideologizować nowych adeptów «Pochwały Lenistwa». Jednak tytułowa «nuda», której autor poświęca wiele miejsca, przyjmując za pewnik, że jest ona dominującą kondycją współczesnego człowieka, potrzebuje czegoś innego niż bierność i stagnacja. Istotne i nowatorskie w koncepcji Rogalo jest przypisanie nudzie wartości potencjalnie twórczych i będące w opozycji do dominujących dotychczas w neoliberalnej przestrzeni, ich negatywnych konotacji.” — prof. Piotr Kurka
„Przedstawione materiały tworzą obraz autora jako dociekliwego, pracowitego gracza – i nie mam tu na myśli ani hazardu w ogólności, ani gier komputerowych, a raczej znaczenie, w jakim sam autor używa terminu «gra» – bliższe grze znaczeń, grze słów. Skojarzenie adresuję również do «Gry szklanych paciorków» Hermana Hesse i jego wizji wielkiej instytucji, syntezy sztuk, podtrzymywanej rytuałem i spajanej kultem wysokich aspiracji. Taka postawa jest charakterystyczna dla uczestników szerokich fal kultury, co Hesse zauważył i opisał już w latach trzydziestych zeszłego wieku. Od tego czasu nic się tu chyba szczególnie nie zmieniło, poza kontekstem, otoczeniem i sferą narzędziową.”„Starając się zachować bezstronność i nie podejmując się – z braku interlokutora – polemiki w kwestiach ewentualnie spornych lub wątpliwych, wyobrażam sobie propozycję artystyczną Jana Rogalo jako konstrukt o dużej pojemności, o swobodnie naszkicowanej, klasycznej w formie architekturze, zaopatrzony w rodzaj szczegółowej, acz hermetycznej instrukcji obsługi, lecz z zamierzenia pusty. Funkcją tej budowli, jak w Teatrze Pamięci, jest pomieszczenie i uporządkowanie nie tyle konkretnej, określonej zawartości, ile wszystkiego – pod warunkiem, że będą to zbiory opatrzone hasztagiem #fotografia.” — prof. dr hab. Artur Tajber
Jan Rogalo — doktor sztuki, fotograf, artysta wizualny, współzałożyciel mikrowydawnictwa Azimuth Press. Zajmuje się „nudną fotografią”, wydaje nieregularny magazyn „Normalizm”. Interesuje się fotografią w kontekście sztuki site-specific i działań partycypacyjnych. Skupia uwagę na zagadnieniach dotyczących fotografii po rewolucji cyfrowej i jej relacji z innymi obszarami wiedzy. Prace prezentował między innymi na wystawach indywidualnych w galerii Przestrzeń Robocza podczas Łódzkiego Fotofestiwalu 2018, krakowskiej galerii Pauza oraz na licznych wystawach zbiorowych w kraju i za granicą.
Jan Rogalo — „Nudna fotografia. Post-factum”
4 lipca (sobota) godz. 19
UL, ul. Św. Barbary 3, Gdańsk

Występ Dynasonic jest drugim z trzech koncertów, które były zaplanowane w podziemiach hali na pierwsze półrocze 2020 – według naszego kalendarza miał się on odbyć dokładnie miesiąc temu. Dzięki współpracy z Programem Falochron dla Kultury Gdynia Kulturalna i dzięki realizacji Coastline Northern Cuts możemy zaprosić Was przed odbiorniki.

Relacja dostępna na kanale Gdyni Kulturalnej:
https://youtu.be/_WAGjJpg0zo

Koncert Tropical Soldiers In Paradise, który mieliście zobaczyć w naszych podziemiach, jest jednym z trzech, które zaplanowaliśmy na pierwsze półrocze 2020. Jest to jednocześnie pierwszy z trzech koncertów, które udostępniamy dla Was we współpracy z Programem Falochron dla Kultury Gdynia Kulturalna oraz dzięki realizacji Coastline Northern Cuts.

Stream albumu: https://ffm.to/tsip-ii
Bandcamp (CD): https://bit.ly/tsip-ii
Koncert można obejrzeć na: https://youtu.be/z6tZggF9g9k